ஸர்வ துக்க நிவர்த்தி. Freedom from troubles

 பகுதி 88.

ஸர்வ துக்க நிவர்த்தி

Freedom from troubles 

லலிதா சஹஸ்ர நாமத்திற்கு சௌந்தயலஹரி ஸ்லோகம் மற்றும் அபிராமி அந்தாதி பாடல்.

#லலிதாசஹஸ்ரநாமம்#

#கூர்மப்ருஷ்டஜயிஷ்ணுப்ரபாதாந்விதா#

அவளது இரண்டு அடி வளைவுகள் ஆமையின் பின்புறத்தை (ஓடு) விட வடிவமாகவும் குவிந்ததாகவும் இருக்கும்.

அவளது பாத வளைவு ஆமை ஓட்டை விட அழகாகவும் வடிவமாகவும் இருக்கிறது. 

ஆனால் சங்கரர் தனது பாதங்களை கடினமான ஆமை ஓடுகளுடன் ஒப்பிட்டு தனது கோபத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். 

சௌ88 கூறுகிறது

 "உங்கள் கால்களின் கால்விரல்கள் தான் இந்த பிரபஞ்சத்தை நிலைநிறுத்துகிறது 

(அவர் முழு பாதங்களையும் ஒப்பிடவில்லை, 

அவர் கால்விரல்களைப் பற்றி மட்டுமே கூறுகிறார்). 

சிவபெருமான் உங்கள் பாதங்களின் மென்மையை அறிந்தவர் அதனால் தான் உங்கள் திருமணத்தின் போது உங்கள் பாதங்களை மிகுந்த கவனத்துடன் பிடித்தார். 

இவ்வளவு மென்மையான பாதங்களை ஆமை ஓட்டின் பாதத்துடன் ஒப்பிட அவர்களுக்கு (ஒருவேளை வாக் தேவி) 

எவ்வளவு தைரியம்?”.

 #சௌந்தர்யலஹரி#

பதம் தே கீர்த்தினாம் ப்ரபதாமபதாம் தேவி விபதாம்

கதம் நிதாம் சத்பிஹ் கத்தினகாமத்திகர்பரதுலாம் |

கதாஷ் வா பாஹுப்யாமுபயமானகாலே புரபிதா

யதாய ந்யஸ்தம் த்ரஷாதி தயாமானேன மனஸா ||

தாயே!

உனது கீர்த்தி/புகழுக்கு உரியதாகவும் ஆபத்துக்கள் அணுகமுடியுத தாகவுள்ள உனது பாதங்களை, கடினமான ஆமையின் ஒட்டிற்கு ஸமமானதாக கவிஞர்கள் எப்படிதான் வர்ணிக்கிறார்கள்.

பரமதயவுடைய சிவனுக்கு உன்னுடனான விவாஹ காலத்தில் அதி-மிருதுவான உனது பாதங்களை எடுத்து பாரங்கல்லான அம்மியில் வைக்க எப்படிதான் ,மனது வந்ததோ?.

அம்பிகையின் பாதங்கள் பக்தர்களுக்கு புகழை அளித்து அவர்களுக்கு ஏற்படும் சகலவிதமான ஆபத்துகளை போக்கவல்லதுஎன்று சொல்லபட்டிருக்கிறது.

லலிதா சஹஸ்ரநாமத்தில் 

கூர்மப்ருஷ்டஜயிஷ்ணுப்ரபாதாந்விதா#

அம்பிகையின் அழகிய வளைந்த பாதங்களை ஆமையின் மேலிருக்கும் ஒட்டிற்கு சமமாக வர்ணிக்கப் பட்டிருக்கிறது சொல்லி இருக்கிறார்.

கல்யாணங்களில் சப்த சதியின்போது பெண்ணின் பாதத்தை தனது கைகளால் எடுத்து அம்மியின் மேல் வைத்து மந்திரங்கள்  உச்சரிப்பார்.

அன்னை பராசக்தியின் மிருதுவான கால்களை பரமசிவன் எப்படிதான் அம்மிகல்லில் வைக்கத்துணிந்தரோ என்று கேட்பதன் மூலம் அன்னையின் பாதங்களின் மென்மையின் சிறப்புகளை ஆச்சாரியர் கூறுகிறார்.

#அபிராமிஅந்தாதி#

தஞ்சம் பிறிது இல்லை ஈது அல்லது,

 என்று உன் தவனெறிக்கே

நெஞ்சம் பயில நினைகின்றிலேன்; ஒற்றை நீள்சிலையும்

அஞ்சம்பும் இக்கலராகி நின்றாய்: அறியார் எனினும்

பஞ்சு அஞ்சு மெல் அடியார், அடியார் பெற்ற பாலரையே 

அபிராமி அன்னையின் தாளன்றி வேறொரு தஞ்சம் இல்லை என்று தெரிந்தும்கூட, அந்த சரணங்களிலே மனம் பயில மறுக்கின்றதே - 

இந்த மனதை நான் என்ன செய்வது அம்மா? என்று கேட்டு இந்தப் பாடலைத் தொடங்குகிறார் அபிராமி பட்டர்.

அந்த அபிராமியானவள் கைகளிலே கரும்பு வில் வைத்துக் கொண்டு இருக்கிறாள். 

ஐந்து மலர்களால் ஆன பாணங்களையும் கொண்டி ருக்கிறாள். 

காமத்தாலும், கோபத்தாலும், க்ரோதத்தாலும் அலைபாயும் மனதை அடக்க, அவளது திருவடிகளை நினைப்பது அன்றி வேறொரு உபாயம் எதுவும் இல்லை. 

ஆனாலும், இந்த மனது அந்த தவ சரணங்களை நினைக்காமல் மற்ற எல்லாவற்றையும் நினைக்கின்றது.

அந்த அபிராமியின் மேல் உள்ள தவம் உறுதியானதாக இருந்தால், மனமும், வாக்கும், நினைவும், செயலும், அனைத்தும் ஒன்றாகி, வாக்கிலிருந்து, 

எது சரியோ, அது மட்டுமே வெளிப்படும். வாக்கிலிருந்து, எது வெளிப்படுகிறதோ, அது சரியானதாக இருக்கும்.

ஆனால், இங்கோ, அமாவாசை அன்று, 'பௌர்ணமி' என்றல்லவா வாக்கிலிருந்து வெளிப்பட்டு இருக்கிறது. 

அது தவறுதானே!

அப்படி, தவறான ஒரு சொல் வாக்கிலிருந்து வருகிறது என்றால், அந்த அபிராமியின் மீதுள்ள தவம் முழுமையான தவம் அல்ல என்றுதானே பொருள்!

எதனையே பட்டர் இங்கே சொல்லுகிறார். 

'தம்மை' 'தவறிழைத்துவிட்டவன்' என்று கருதிக் கொண்டு, பேசுகிறார்.

"அம்மா! அப்படியே தவறிழைத்துவிட்டாலும், தாயானவள், பெற்ற குழந்தைக்கு தண்டனை கொடுப்பாளோ? இல்லையே.

அவள் தன்னை காப்பாற்றுவாள் அவள் கருணையுள்ளம் கொண்டவள்.

அவளை சரணாகதி அடைந்தவர்களை கரையேற்றுவாள்.